Een grootschalige overzichtsstudie in The Lancet van Blakney en collega’s van juni 2026 bevestigt dat goedgekeurde mRNA-vaccins zeer veilig en effectief zijn tegen infectieziekten. In opinie- en achtergrondartikelen (zoals in Trouw) werd deze publicatie door wetenschapsjournalisten en columnisten gezien als het ultieme wetenschappelijke bewijs dat de vaccins uitstekend functioneren. Ook in medische vakbladen wordt de studie breed uitgemeten als hét bewijs dat goedgekeurde mRNA-technologieën veilig zijn en levensreddend. Bijwerkingen zijn zeldzaam en wegen ruimschoots op tegen de bescherming die de vaccins bieden, aldus The Lancet.
Goede wetenschappelijke overzichtsartikelen zouden daar echter bescheidener over dienen te zijn dan het Lancet-artikel nu doet. Het eerlijke antwoord is immers dat de mRNA-prikken échte risico’s hebben: hartontsteking, verandering in afweerstoffen, en een soort ‘verkeerd geheugen’ van het afweersysteem.
Wat niét zeker is
Zowel farmacotherapeutisch expert dr. L Maria Gutschi (DPharm) en dr. Jessica Rose (MSc. Immunologie, PhD in Computational Biology, postdocs in Moleculaire biologie en Biochemie) publiceerden onafhankelijk van elkaar kritisch en met factchecks over de aannames uit het Lancetartikel. De auteurs gingen er namelijk vanuit alsof het zeker is dat de prik:
- maar heel even in de cel blijft
- niet in ons DNA gaat zitten, en
- weer snel verdwijnt uit het lichaam.
Maar het benodigde onderzoek om dat te bewijzen is eigenlijk nog nooit echt gedegen gedaan op de prik die mensen daadwerkelijk kregen.
Wat wél zeker is
Onderzoek van Mori en collega’s (2026) laat zien dat niet alleen het spike-eiwit, maar ook de vetbolletjes (LNP’s) waar de mRNA-prik in verpakt zijn, de ‘energiefabriekjes’ van hartcellen kunnen beschadigen. Dat kan hartontsteking verklaren, ook zonder dat het een allergische reactie is. Ook is aangetoond dat het lichaam na veel prikken achter elkaar een ander soort afweerstof gaat maken (IgG4); een stof die eerder te typeren is als “rustig aan, toe maar” dan “vecht ertegen.”
Het is aangetoond dat bij mensen die eerst geprikt waren en daarna toch corona (Deltavariant) kregen, het lichaam minder goed nieuw geheugen aanmaakte tegen deze variant. Dit zijn geen giswerk, dit is gewoon gemeten en gepubliceerd.
Wat kán, maar nog niet bewezen is
Gutschi zegt: die vetbolletjes zijn niet zomaar een “leeg taxibusje” voor de mRNA; ze doen zelf ook iets in het lichaam. Denk aan een eiwitlaagje dat zich om het vetbolletje vormt, verschillen tussen de vetbolletjes onderling, en een soort overdreven alarmreactie van het afweersysteem (CARPA) die al langer bekend is van andere medicijnen met vetbolletjes. Rose maakt zich zorgen over stukjes bacterieel DNA die altijd nog in de Pfizer- en Modernaprikken zitten. Dat DNA is op verschillende manieren gemeten, al is niet iedereen het eens welke meting het beste is en hoeveel van dit DNA “veilig” is. Het bacteriële DNA kan in potentie integreren in ons menselijk DNA (het zogenaamde genotoxische risico), wat onder andere een kankerrisico geeft. Vooral een stukje SV40-virus-DNA (de SV40-promotor/enhancer) dat alleen in de Pfizerprik zit heeft de aandacht omdat dit menselijke genen sterk kan activeren. Wat dat restje bacterieel DNA met het afweersysteem doet in de cel, is nog niet goed onderzocht. Ook is nog niet goed bekeken wat er per cel gebeurt: misschien zijn er cellen die heel veel opnemen, wat niet zichtbaar is als er naar een heel orgaan tegelijk wordt gekeken.
Waarom het Lancet-artikel tekortschiet
Met uitingen als “het verdwijnt snel” en “het gaat niet in ons DNA zitten” alsof dat al vaststaat, pretendeert The Lancet dat alle terechte vragen hierover al beantwoord zijn, terwijl het onderzoek eigenlijk nooit goed is gedaan op de prik die mensen daadwerkelijk kregen.
Een revolutionaire techniek kan resulteren in ongekend succes, maar juist ook in onvoorziene bijwerkingen op de korte en lange termijn. Dat staat zeker niet los van het feit dat Covid 19 voor gezonde mensen onder de 70, nauwelijks een gevaar was.
Deze proportionaliteit had the Lancet absoluut moeten vermelden. Daarnaast was de derde, vierde en verdere injectie een lopend experiment waarvan we de uitkomst niet kennen, net als de gevolgen van dit experiment bij zwangere vrouwen en hun nageslacht.